Wanneer ik tijdens mijn wijncursus start met een droge sherry, moet ik altijd lachen om hun gezichtsuitdrukking. Een pedro ximénez kennen de meesten wel; zoet en vaak een passende combinatie met chocolade. Maar wanneer ze de droge variant proeven krijg ik zure gezichten te zien.  Woorden die voorbij vliegen liegen er ook niet om; bloemig, chemisch en spiritus. Waarop ik meestal gekscherend antwoord: ik zal mijn ramen er eens mee lappen. Wellicht maakt deze mijn ramen wél streep loos schoon.

Toch wil ik me hard maken voor de droge variant. Oké, eerlijk gezegd heb ik ook erg aan de geur en smaak moeten wennen, maar wanneer je verder proeft komt de elegante smaak van een Manzanilla naar voren: ziltig, rins met verfijnde zuren. Ik denk dat ik er de volgende keer toch een stukje gerijpte ham bij laat proeven, want sherry schreeuwt om een mondvermaak ernaast. Of met zijn allen op wijnreis naar Sanlucar de Barrameda, want dan zijn ze meteen om.

Terug naar overzicht...